Zamknij baner
Darmowa sekcja  - Video Lectures

07. Farmakoterapia zaburzenia z napadami objadania się: lisdexamfetamina

Opublikowano 1 kwietnia 2025 Data wygaśnięcia certyfikatu: 1 kwietnia 2028 DOI: 10.64239/PI-PL-VL8107

Scott Crow, M.D.

Adjunct Professor of Psychiatry - University of Minnesota

Kluczowe punkty

  • Lisdexamfetamina jest lekiem zatwierdzonym przez FDA do leczenia zaburzenia z napadami objadania się (BED) i może przynosić dodatkowe korzyści pacjentom z współistniejącym ADHD.
  • Kontynuowanie farmakoterapii u pacjentów odpowiadających na leczenie BED ma kluczowe znaczenie — badania dotyczące odstawienia leku wykazują wysokie wskaźniki nawrotu.
  • W przypadku ambiwalencji pacjenta wobec leczenia należy doprecyzować cele terapeutyczne oraz omówić, w jaki sposób obawy związane z masą ciała wpływają na decyzje terapeutyczne.

Darmowe pliki do pobrania w celu dostępu offline

  • Darmowe pobranie pliku PDF
  • Darmowe pobranie pliku audio (MP3)
  • Darmowe pobranie wideo (MP4)

Slajdy i transkrypcja

Slajd 1 z 14

Następnie powinniśmy omówić zastosowanie leków stymulujących w leczeniu zaburzeń z napadami objadania się (BED).
Piśmiennictwo:
  • Scott Crow, M.D.

Slajd 2 z 14

Stało się to istotne, ponieważ przeprowadzono badania nad lisdeksamfetaminą jako metodą leczenia zaburzeń z napadami objadania się, która otrzymała zatwierdzenie FDA w 2015 roku. Istnieją zarówno badania krótko- jak i długoterminowe, badania z odstawieniem placebo i solidny zbiór prac, które wykazały, że lisdeksamfetamina jest wyraźnie skuteczna. Chociaż ma wskazanie FDA, szeroki zakres obserwowanych efektów jest stosunkowo podobny do tego, co zaobserwowaliśmy przy stosowaniu innych leków na zaburzenia z napadami objadania się.
Piśmiennictwo:
  • Hudson, J. I., McElroy, S. L., Ferreira-Cornwell, M. C., Radewonuk, J., & Gasior, M. (2017). Efficacy of Lisdexamfetamine in Adults With Moderate to Severe Binge-Eating Disorder: A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry, 74(9), 903–910. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2017.1889
Bezpłatne pliki
Gotowe!
Prosimy sprawdzić skrzynkę odbiorczą — wysłaliśmy tam wszystkie materiały.

Slajd 3 z 14

Prawdopodobnie nie jest tak, że lisdeksamfetamina jest bardziej skuteczna, ale raczej stanowi alternatywę, która przynosi efekty. Przypuszczalnie działa poprzez inne mechanizmy, co jest koncepcyjnie atrakcyjne, ponieważ może działać w inny sposób. Jest przydatna w leczeniu zaburzeń z napadami objadania się. Może również powodować pewne zmiany w wadze.
Piśmiennictwo:
  • Hudson, J. I., McElroy, S. L., Ferreira-Cornwell, M. C., Radewonuk, J., & Gasior, M. (2017). Efficacy of Lisdexamfetamine in Adults With Moderate to Severe Binge-Eating Disorder: A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry, 74(9), 903–910. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2017.1889

Slajd 4 z 14

Potencjalnie ma różne korzyści w przypadku współwystępujących chorób, szczególnie dla osób z ADHD, które mogą również cierpieć na zaburzenia z napadami objadania się. Okazuje się, że jest to częsta współchorobowość i w tym przypadku zastosowanie lisdeksamfetaminy mogłoby rozwiązać oba te problemy. Z drugiej strony, należy martwić się o ryzyko uzależnienia. Inną współchorobowością, która jest stosunkowo powszechna u osób z zaburzeniami odżywiania, w tym z zaburzeniami z napadami objadania się, są zaburzenia związane z używaniem substancji. To musi mieć duży wpływ na decyzje dotyczące przepisywania leków w przypadku zaburzeń z napadami objadania się.
Piśmiennictwo:
  • Hudson, J. I., McElroy, S. L., Ferreira-Cornwell, M. C., Radewonuk, J., & Gasior, M. (2017). Efficacy of Lisdexamfetamine in Adults With Moderate to Severe Binge-Eating Disorder: A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry, 74(9), 903–910. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2017.1889
  • Soutullo, C. A., & Babatope, T. T. (2022). Attention deficit hyperactivity disorder and eating disorders: an overlooked comorbidity?. Anales del sistema sanitario de Navarra, 45(1), e0994. https://doi.org/10.23938/ASSN.0994
  • Tapoi, C. (2022). Comorbidity of Substance Use Disorders and Eating Disorders: a major concern for mental health care professionals. European Psychiatry, 65(S1), S578. https://doi.org/10.1192/j.eurpsy.2022.1481
Bezpłatne pliki
Gotowe!
Prosimy sprawdzić skrzynkę odbiorczą — wysłaliśmy tam wszystkie materiały.

Slajd 5 z 14

Mamy jedno szczególnie dobre badanie lisdeksamfetaminy, które mówi ważną rzecz o czasie trwania leczenia. Jest to duże wieloośrodkowe badanie, w którym wzięło udział ponad 400 osób. Osoby były leczone dawką 50 lub 70 mg lisdeksamfetaminy dziennie i wszyscy uczestnicy tego badania otrzymywali faktyczny lek. Następnie, po pierwszych sześciu miesiącach leczenia, zostali losowo przydzieleni do grupy kontynuującej lisdeksamfetaminę lub do grupy otrzymującej pasujące placebo. Były to osoby, u których nastąpiło całkowite ustąpienie lub znaczne zmniejszenie napadów objadania się. Obserwowano ich, aby sprawdzić, czy ich objawy powrócą, czy pozostaną w dość dobrym stanie.
Piśmiennictwo:
  • Hudson, J. I., McElroy, S. L., Ferreira-Cornwell, M. C., Radewonuk, J., & Gasior, M. (2017). Efficacy of Lisdexamfetamine in Adults With Moderate to Severe Binge-Eating Disorder: A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry, 74(9), 903–910. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2017.1889

Slajd 6 z 14

Badanie wykazało, że kontynuowanie lisdeksamfetaminy utrzymywało zdecydowaną większość osób w dobrej remisji klinicznej. Natomiast u osób, które przeszły na placebo, prawdopodobieństwo nawrotu objawów napadów objadania się było dość wysokie. W tej próbie faktycznie występowało to często. Jest to bardzo użyteczny klinicznie punkt danych, ponieważ sugeruje, że przynajmniej przez okres kilku miesięcy, jeśli ktoś odnosi korzyści z leku i chcemy, aby nadal otrzymywał korzyści, które uzyskiwał, prawdopodobnie musi kontynuować przyjmowanie leku.
Piśmiennictwo:
  • Hudson, J. I., McElroy, S. L., Ferreira-Cornwell, M. C., Radewonuk, J., & Gasior, M. (2017). Efficacy of Lisdexamfetamine in Adults With Moderate to Severe Binge-Eating Disorder: A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry, 74(9), 903–910. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2017.1889
Bezpłatne pliki
Gotowe!
Prosimy sprawdzić skrzynkę odbiorczą — wysłaliśmy tam wszystkie materiały.

Slajd 7 z 14

Myślę, że jest mało prawdopodobne, aby był to efekt specyficzny dla lisdeksamfetaminy. Uważam, że jest to efekt leczenia farmakologicznego zaburzeń z napadami objadania się. Podejrzewam, że można to również odnieść do leczenia bulimii. Nie oznacza to dożywotniego leczenia. Nie mamy badań, które konkretnie odpowiadałyby na to pytanie. Jednak doświadczenie kliniczne z pewnością sugeruje, że jeśli ktoś otrzymuje leki na BED i osiąga z nich dobre korzyści, mamy wiele osób, które po kilku latach przerywają leczenie i radzą sobie bardzo dobrze. Więc nie jest to kwestia całego życia, ale dążenie do trzech lub sześciu miesięcy leczenia, a następnie przerwanie, prawdopodobnie będzie dość rozczarowujące dla wielu osób.
Piśmiennictwo:
  • Hudson, J. I., McElroy, S. L., Ferreira-Cornwell, M. C., Radewonuk, J., & Gasior, M. (2017). Efficacy of Lisdexamfetamine in Adults With Moderate to Severe Binge-Eating Disorder: A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry, 74(9), 903–910. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2017.1889

Slajd 8 z 14

W kontekście BED, ale tak naprawdę wszystkich metod leczenia zaburzeń odżywiania, chcę krótko omówić ambiwalencję dotyczącą leków. Często spotykamy się z tym w leczeniu psychiatrycznym. Jest to co najmniej tak powszechne w podejściach farmakoterapeutycznych do osób z zaburzeniami odżywiania, jak w każdej innej dziedzinie psychiatrii. Obserwujemy obawy dotyczące stosowania leków ogólnie. Duża część koncentruje się na przyroście wagi. W społeczeństwie istnieje szeroka wiedza na temat problemu przyrostu wagi i leków psychiatrycznych, co naprawdę wpływa na chęć rozważenia leczenia farmakologicznego. Istnieje ogólne podejście, które moim zdaniem przynosi wiele korzyści.
Piśmiennictwo:
  • Crow, S. J. (2019). Pharmacologic treatment of eating disorders. The Psychiatric Clinics of North America, 42(2), 253-262. https://doi.org/10.1016/j.psc.2019.01.007
  • McElroy, S. L., Guerdjikova, A. I., Mori, N., & O'Melia, A. M. (2012). Pharmacological management of binge eating disorder: current and emerging treatment options. Therapeutics and Clinical Risk Management, 8, 219–241. https://doi.org/10.2147/TCRM.S25574
Bezpłatne pliki
Gotowe!
Prosimy sprawdzić skrzynkę odbiorczą — wysłaliśmy tam wszystkie materiały.

Slajd 9 z 14

Pierwszą rzeczą jest to, że jest to obszar, w którym szczególnie przydatne jest poświęcenie czasu, dostarczenie informacji o lekach, ale w wielu przypadkach nierozważanie naciskania na ich natychmiastowe rozpoczęcie. Ma to sens w tym leczeniu, ponieważ możesz spotkać kogoś w momencie, gdy rozpoczyna podejścia żywieniowe i psychoterapeutyczne, i naprawdę oczekiwalibyśmy, że mogą one być bardzo skuteczne i potrzebują trochę czasu. Myślę, że wszyscy mieliśmy doświadczenie, że silne naciskanie na rozpoczęcie przyjmowania leków może nie być tak skuteczne, ale danie trochę przestrzeni może naprawdę zwiększyć prawdopodobieństwo, że będziemy w stanie to zrobić.
Piśmiennictwo:
  • Crow, S. J. (2019). Pharmacologic treatment of eating disorders. The Psychiatric Clinics of North America, 42(2), 253-262. https://doi.org/10.1016/j.psc.2019.01.007
  • McElroy, S. L., Guerdjikova, A. I., Mori, N., & O'Melia, A. M. (2012). Pharmacological management of binge eating disorder: current and emerging treatment options. Therapeutics and Clinical Risk Management, 8, 219–241. https://doi.org/10.2147/TCRM.S25574

Slajd 10 z 14

W przypadku wszystkich zaburzeń odżywiania, zwłaszcza BED, należy wyjaśnić cele leczenia i zrozumieć, jaką rolę w celach pacjenta może odgrywać utrata wagi. Przydatne jest również wyjaśnienie w leczeniu anoreksji i bulimii, jakie są Państwa cele leczenia, a w szczególności, że cele leczenia nie obejmują wywoływania przez leki dużego przyrostu wagi. Kluczowe jest, aby spróbować zrozumieć, jakie są wady, które pacjent dostrzega. To znowu doprowadzi głównie do dyskusji o przyroście wagi.
Piśmiennictwo:
  • Crow, S. J. (2019). Pharmacologic treatment of eating disorders. The Psychiatric Clinics of North America, 42(2), 253-262. https://doi.org/10.1016/j.psc.2019.01.007
  • McElroy, S. L., Guerdjikova, A. I., Mori, N., & O'Melia, A. M. (2012). Pharmacological management of binge eating disorder: current and emerging treatment options. Therapeutics and Clinical Risk Management, 8, 219–241. https://doi.org/10.2147/TCRM.S25574
Bezpłatne pliki
Gotowe!
Prosimy sprawdzić skrzynkę odbiorczą — wysłaliśmy tam wszystkie materiały.

Slajd 11 z 14

Jednak w społeczności zajmującej się leczeniem zaburzeń odżywiania, duża część tego leczenia odbywa się w wyspecjalizowanych placówkach, w warunkach grupowych i w placówkach o wysokiej intensywności, a osoby poddawane leczeniu rozmawiają, w tym dużo o lekach, więc może to mieć większy wpływ niż w niektórych innych miejscach.
Piśmiennictwo:
  • Crow, S. J. (2019). Pharmacologic treatment of eating disorders. The Psychiatric Clinics of North America, 42(2), 253-262. https://doi.org/10.1016/j.psc.2019.01.007
  • McElroy, S. L., Guerdjikova, A. I., Mori, N., & O'Melia, A. M. (2012). Pharmacological management of binge eating disorder: current and emerging treatment options. Therapeutics and Clinical Risk Management, 8, 219–241. https://doi.org/10.2147/TCRM.S25574

Slajd 12 z 14

Następnie, poznanie wcześniejszych doświadczeń ludzi z leczeniem medycznym, leczeniem psychiatrycznym i lekami psychiatrycznymi. Często nie były one dobre. A w przypadku osób z zaburzeniami z napadami objadania się, częstotliwość, z jaką doświadczały one stygmatyzujących sytuacji związanych z wagą podczas leczenia, jest po prostu nadzwyczajna i ma to ogromny wpływ na ludzi. Jestem dość pewien, że występuje to częściej w grupie z napadami objadania się niż w większości grup pacjentów, których widzimy w świecie psychiatrii, i kluczowe jest zrozumienie tego, gdy próbujemy rozpocząć leczenie.
Piśmiennictwo:
  • Crow, S. J. (2019). Pharmacologic treatment of eating disorders. The Psychiatric Clinics of North America, 42(2), 253-262. https://doi.org/10.1016/j.psc.2019.01.007
  • McElroy, S. L., Guerdjikova, A. I., Mori, N., & O'Melia, A. M. (2012). Pharmacological management of binge eating disorder: current and emerging treatment options. Therapeutics and Clinical Risk Management, 8, 219–241. https://doi.org/10.2147/TCRM.S25574
Bezpłatne pliki
Gotowe!
Prosimy sprawdzić skrzynkę odbiorczą — wysłaliśmy tam wszystkie materiały.

Slajd 13 z 14

Kluczowe punkty, które chciałbym podkreślić w tej sekcji, to po pierwsze, że lisdeksamfetamina jest wyraźnie pomocna dla osób z zaburzeniami z napadami objadania się. Nie jest tak jasne, czy jest bardziej pomocna niż inne leki, ale warto ją rozważyć, szczególnie być może dla osób z współwystępującym ADHD i bez problemów związanych z używaniem substancji. Ma również wskazanie FDA.

Slajd 14 z 14

Drugim kluczowym punktem, który chciałbym podkreślić, jest znaczenie postrzegania stosowania leków u osób z zaburzeniami odżywiania, w tym BED, jako procesu długoterminowego. Zauważyłbym również kluczowe znaczenie zrozumienia wcześniejszych doświadczeń leczniczych, ale szczególnie złych wcześniejszych doświadczeń leczniczych u osób z zaburzeniami z napadami objadania się, ponieważ jest to niezwykle ważne zjawisko kliniczne.
Bezpłatne pliki
Gotowe!
Prosimy sprawdzić skrzynkę odbiorczą — wysłaliśmy tam wszystkie materiały.

Cele edukacyjne:
Po ukończeniu tej aktywności uczestnik będzie potrafił:

  • Określić odpowiednie wskazania do stosowania farmakoterapii w zaburzeniach odżywiania.
  • Wybrać właściwą farmakoterapię pierwszego rzutu w bulimii psychicznej.
  • Stosować strategie farmakologiczne oparte na dowodach naukowych w odniesieniu do poszczególnych typów zaburzeń odżywiania.

Data pierwotnej publikacji: 1 kwietnia 2025
Data wygaśnięcia: 1 kwietnia 2028

Wykładowca: Scott Crow, M.D.
Redaktor medyczny: Flavio Guzmán, M.D.

Istotne powiązania finansowe:

Żaden z wykładowców, organizatorów i recenzentów tej aktywności edukacyjnej nie zgłasza istotnych powiązań finansowych w ciągu ostatnich 24 miesięcy z niekwalifikującymi się firmami, których podstawową działalnością jest produkcja, marketing, sprzedaż, odsprzedaż lub dystrybucja produktów zdrowotnych stosowanych przez pacjentów lub u pacjentów.

Dane kontaktowe: W przypadku pytań dotyczących treści lub dostępu do tej aktywności prosimy o kontakt: support@psychopharmacologyinstitute.com

Instrukcja uczestnictwa i uzyskania punktów:
Uczestnicy muszą ukończyć aktywność online w podanym powyżej okresie ważności punktów.

Aby uzyskać punkty CME, wykonaj następujące kroki:

  1. Zapoznaj się z wymaganymi treściami edukacyjnymi na stronie tego kursu.
  2. Wypełnij ocenę po zakończeniu aktywności, aby przekazać informacje zwrotne niezbędne do celów ciągłej akredytacji oraz rozwoju przyszłych aktywności. UWAGA: wypełnienie oceny po quizie jest warunkiem otrzymania uzyskanych punktów.
  3. Pobierz swój certyfikat.

Prosimy pamiętać, że daty ukończenia certyfikatów CME i SA CME są rejestrowane w czasie UTC. W zależności od lokalnej strefy czasowej aktywności ukończone późno w ciągu dnia mogą pojawić się na certyfikacie z datą następnego dnia.

Accreditation Statement:
This activity has been planned and implemented in accordance with the accreditation requirements and policies of the Accreditation Council for Continuing Medical Education through the joint providership of Medical Academy LLC and the Psychopharmacology Institute. Medical Academy is accredited by the ACCME to provide continuing medical education for physicians.

Oświadczenie o akredytacji (tłumaczenie referencyjne): Ta aktywność została zaplanowana i zrealizowana zgodnie z wymogami i zasadami akredytacji Accreditation Council for Continuing Medical Education, w ramach wspólnej organizacji Medical Academy LLC i Psychopharmacology Institute. Medical Academy posiada akredytację ACCME do prowadzenia ustawicznego kształcenia medycznego lekarzy.

Credit Designation Statement:
Medical Academy designates this enduring activity for a maximum of 0.75 AMA PRA Category 1 credit(s)™. Physicians should claim only the credit commensurate with the extent of their participation in the activity.

Oświadczenie o przyznawaniu punktów (tłumaczenie referencyjne): Medical Academy przyznaje tej stałej aktywności maksymalnie 0.75 AMA PRA Category 1 credit(s)™. Lekarze powinni ubiegać się wyłącznie o punkty odpowiadające zakresowi ich udziału w aktywności.

ANCC uznaje punkty AMA PRA Category 1 Credit(s)™ za godziny kontaktowe według następującego przelicznika: 1 CME = 1 godzina kontaktowa. Wszystkie nasze treści dotyczą psychofarmakologii, dlatego godziny farmakologii wykazane na certyfikacie odpowiadają punktom przyznanym za daną aktywność. Certyfikat podaje je w osobnym wierszu, oddzielnie od oświadczenia o przyznaniu punktów.

Oświadczenie o wykorzystaniu sztucznej inteligencji (AI):
Narzędzia sztucznej inteligencji (AI) mogły zostać wykorzystane na ograniczonych etapach opracowywania tej aktywności (np. przygotowanie wstępnej wersji lub dopracowanie języka). Konkretne narzędzie, wersja i data użycia są udokumentowane wewnętrznie.
AI nie określa zaleceń klinicznych. Cała treść jest sprawdzana, weryfikowana i zatwierdzana przez wymienionych wykładowców i redaktorów medycznych oraz odzwierciedla niezależny ludzki osąd kliniczny, zgodnie z ACCME Standards for Integrity and Independence in Accredited Continuing Education.

Darmowe pliki
Sukces!
Sprawdź swoją skrzynkę odbiorczą – wysłaliśmy tam wszystkie materiały.
Kontynuuj na stronie internetowej
Instant access modal

Zostań członkiem Bronze, Silver, Bronze extended lub Silver extended.

2026–27 Psychopharmacology CME Program

Uzyskaj do 90 punktów CME.