Deswenlafaksyna: farmakodynamika i mechanizm działania, wskazania, zasady dawkowania i działania niepożądane

W skrócie

Deswenlafaksyna wykazuje porównywalną skuteczność przeciwdepresyjną do wenlafaksyny, oferując jednocześnie prostszy schemat dawkowania i minimalne ryzyko interakcji lekowych. Deswenlafaksyna nie posiada jednak udokumentowanej skuteczności wenlafaksyny w leczeniu zaburzeń lękowych i bólu. Należy rozważyć deswenlafaksynę, gdy priorytetem jest uproszczony schemat dawkowania lub gdy istnieje ryzyko interakcji lekowych. Wenlafaksyna pozostaje lepszym wyborem w przypadkach wymagających elastycznego dawkowania lub leczenia wykraczającego poza depresję.

• W porównaniu z wenlafaksyną
  • Uproszczone dawkowanie: 50 mg/dobę — dawka początkowa i docelowa.
  • Korzystny profil tolerancji: niższe wskaźniki odstawienia, ryzyko zaburzeń seksualnych oraz niższe ryzyko interakcji lek–lek ^[1].
  • Mniejsza wszechstronność: zarejestrowana przez FDA wyłącznie w leczeniu MDD, w przeciwieństwie do wenlafaksyny posiadającej wiele wskazań.

Farmakodynamika i mechanizm działania

• Silne i selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) poprzez blokadę SERT i NET.
• W porównaniu z wenlafaksyną deswenlafaksyna wykazuje silniejsze działanie noradrenergiczne ^[2].
• Poprzez blokadę NET deswenlafaksyna zwiększa stężenie dopaminy w korze przedczołowej, co sugeruje potencjalne korzyści w zakresie dysfunkcji poznawczych związanych z MDD.
  • Mimo uzasadnienia mechanistycznego kliniczne dowody na poprawę funkcji poznawczych pozostają wstępne ^[3].

Farmakokinetyka

Metabolizm

• Metabolizowana głównie na drodze koniugacji.
• Minimalne zaangażowanie układu CYP450.
  • Jedynie nieznaczne utlenianie zachodzi z udziałem CYP3A4.
  • CYP2D6 nie metabolizuje deswenlafaksyny w sposób istotny klinicznie.
• Brak klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP ^[4].
• Preferowany wybór dla:
  • Pacjentów narażonych na ryzyko interakcji lek–lek.
  • Osób z polimorfizmami genetycznymi wpływającymi na aktywność CYP2D6 ^[2].
• Interakcje lekowe:
  • Przeciwwskazana w skojarzeniu z MAOI.
  • Ostrożność w przypadku stosowania z lekami serotoninergicznymi (SNRI, SSRI, TCA, tryptanami, buspironem, amfetaminami, dziurawcem zwyczajnym) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.

Okres półtrwania

• Wynosi około 11 godzin; ulega wydłużeniu w niewydolności nerek i wątroby.
  • Dłuższy okres półtrwania niż wenlafaksyny (5 godzin) przyczynia się do niższego ryzyka zespołu odstawiennego ^[5].

Postacie farmaceutyczne

• O przedłużonym uwalnianiu:
  • Tabletki:
    • 25 mg, 50 mg, 100 mg.
    • Generyczna, Pristiq.
• Informacje dotyczące postaci farmaceutycznej:
  • Na rynku amerykańskim dostępna jest wyłącznie postać soli bursztynianowej. Khedezla (postać zasadowa) została wycofana z obrotu.
  • Tabletka 25 mg przeznaczona jest przede wszystkim do stopniowego zmniejszania dawki podczas odstawiania leku.
  • Tabletki o przedłużonym uwalnianiu należy przyjmować raz na dobę, niezależnie od posiłku.
  • Tabletek deswenlafaksyny ER nie należy dzielić, kruszyć ani żuć, ponieważ zakłóca to mechanizm przedłużonego uwalniania ^[4].

Wskazania

Wskazania zatwierdzone przez FDA

Duże zaburzenie depresyjne (MDD)

• Aktualne wytyczne rekomendują deswenlafaksynę jako leczenie pierwszego wyboru w MDD ^[6].
• Deswenlafaksyna może być szczególnie skuteczna u osób starszych (>65 lat) lub u pacjentów z nasiloną somatyczną manifestacją depresji ^[6].
• Postuluje się, że SNRI są szczególnie skuteczne w leczeniu anhedonii i stępienia emocjonalnego w MDD. Może to być związane z ich działaniem noradrenergicznym ^[7].
• Dawkowanie:
  • Dawka początkowa: 50 mg/dobę, niezależnie od posiłków.
  • U większości pacjentów: 50 mg/dobę.
  • Dawka docelowa: 50 mg/dobę.
  • Maksymalna zalecana dawka: 100 mg/dobę u pacjentów bez odpowiedzi po 6 tygodniach (lub po 7 dniach w sytuacjach klinicznie pilnych).
  • Wyższe dawki (>50 mg) nie wykazują dodatkowych korzyści terapeutycznych, natomiast wiążą się z nasileniem działań niepożądanych, co prowadzi do częstszych przerwań leczenia ^[8].

Zastosowania poza wskazaniami rejestracyjnymi

Uogólnione zaburzenie lękowe (GAD)

• SSRI (escytalopram, paroksetyna) oraz wybrane SNRI (duloksetyna, wenlafaksyna) stanowią leczenie pierwszego wyboru ^[9].
• Pomimo przynależności do grupy SNRI, deswenlafaksyna dysponuje ograniczonymi dowodami skuteczności w GAD ^[10,11].

Zaburzenie lękowe społeczne

• W jednym badaniu deswenlafaksyna nie wykazała przewagi nad placebo, podczas gdy wenlafaksyna uznawana jest za lek pierwszego wyboru w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego ^[9].

Zaburzenie paniczne

• Dowody dotyczące deswenlafaksyny są minimalne: dostępne jest jedynie jedno retrospektywne badanie na podstawie analizy dokumentacji medycznej ^[12].
• Zgodnie z wytycznymi klinicznymi SSRI oraz wenlafaksyna uznawane są za leki pierwszego wyboru ^[9].

Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD)

• Brak wystarczających dowodów, aby zalecać lub odradzać stosowanie deswenlafaksyny w leczeniu PTSD ^[13].
• Wytyczne kliniczne VA/DoD zalecają paroksetynę, sertralinę i wenlafaksynę ^[14].

Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (PMDD)

• Deswenlafaksyna nie była przedmiotem swoistych badań w tym wskazaniu, jednak wenlafaksyna wykazała skuteczność ^[15,16].
• Brytyjskie wytyczne preferują dwa SSRI w leczeniu PMDD (fluoksetynę, sertralinę), a dostępne dowody przemawiają za dawkowaniem ciągłym w porównaniu z dawkowaniem w fazie lutealnej ^[17,18].

Fibromialgia

• Deswenlafaksyna nie jest zalecana w leczeniu fibromialgii; wytyczne preferują inne leki, takie jak duloksetyna i pregabalina ^[19].

Naczynioruchowe objawy menopauzy

• Deswenlafaksyna może stanowić opcję terapeutyczną u pacjentek, które nie mogą lub nie chcą przyjmować estrogenów. Wiąże się ona jednak z wyższym odsetkiem działań niepożądanych i przerwania leczenia ^[20,21].
• Dawkowanie: rozpoczynając od 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do docelowej dawki 100 mg na dobę ^[22].

Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane

Żołądkowo-jelitowe

• Nudności
  • Występują rzadziej niż w przypadku wenlafaksyny ^[23].
  • Należy zapewnić pacjenta, że nudności nie są groźne i zazwyczaj ustępują z czasem.
  • Zaleca się stosowanie imbiru w dowolnej postaci w celu łagodzenia nudności ^[24].
  • Rozpoczynać od małej dawki — połowy dawki docelowej.
• Inne działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego:
  • Suchość błony śluzowej jamy ustnej.
  • Zaparcia.
  • Zmniejszenie apetytu/anoreksja.

Inne działania niepożądane

• Nadmierne pocenie wywołane lekami przeciwdepresyjnymi (ADIES)
  • Częstość występowania: 10 % przy dawce 50 mg ^[4].
  • Redukcja dawki zazwyczaj nie jest praktycznym rozwiązaniem w przypadku deswenlafaksyny, ponieważ 50 mg stanowi już standardową dawkę terapeutyczną.
  • Należy rozważyć zamianę na SSRI ^[25].
  • Terazosyna i oksybutynina wykazały skuteczność w zmniejszaniu ADIES ^[26,27].
• Sen i czujność
  • Bezsenność (9-12 %). Rzadziej niż w przypadku wenlafaksyny we wszystkich dawkach ^[28].
  • Senność (9 %) ^[4].
• Zawroty głowy (10-13 %)
• Dysfunkcje seksualne
  • Hierarchia ryzyka: SSRI i wenlafaksyna > trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne > pozostałe SNRI ^[29].
  • Deswenlafaksyna wykazuje niższe wskaźniki dysfunkcji seksualnych w porównaniu z SSRI/wenlafaksyną, prawdopodobnie ze względu na swój unikalny profil farmakodynamiczny ^[30].
• Zespół odstawienny
  • Większa częstość występowania przy wyższych dawkach, prawdopodobnie związana z efektami noradrenergicznymi.
  • SNRI, paroksetyna i mirtazapina charakteryzują się najwyższym ryzykiem spośród leków przeciwdepresyjnych ^[31].
  • Dostępna dawka 25 mg do stopniowego odstawiania
• Ból głowy
• Nerwowość
• Wpływ na gospodarkę lipidową
  • Badania kliniczne wykazały nieznaczny wzrost stężenia cholesterolu, LDL i triglicerydów, zazwyczaj nieistotny klinicznie przy dawkach standardowych ^[28,32].

Ciężkie działania niepożądane

• Nadciśnienie tętnicze zależne od dawki
  • Stosunkowo niski odsetek przypadków nadciśnienia: 1,9-2,4 % w całym zakresie dawkowania ^[33].
    • Dla porównania, wenlafaksyna powoduje nadciśnienie u 10-15 % pacjentów (postać o natychmiastowym uwalnianiu) i u 6 % (postać o przedłużonym uwalnianiu) ^[34].
  • W przypadku wystąpienia nadciśnienia u pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym podczas stosowania SNRI nie należy natychmiast odstawiać leku. W pierwszej kolejności należy zbadać inne czynniki mogące mieć wpływ na jego rozwój ^[28].
• Hiponatremia
  • Hierarchia ryzyka ^[35]:
    • MAOI > SNRI > SSRI > TCA > mirtazapina
  • U pacjentów z predyspozycją do hiponatremii:
    • Mirtazapinę należy rozważyć jako lek przeciwdepresyjny z wyboru.
    • SNRI należy przepisywać z większą ostrożnością niż SSRI.
  • Wyższe ryzyko: osoby w podeszłym wieku, szczególnie kobiety przyjmujące leki moczopędne.
  • Należy monitorować stężenie sodu u pacjentów wysokiego ryzyka.
• Zespół serotoninowy
  • Ryzyko wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych.
• Ryzyko krwawień
  • Zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego, NLPZ i leków przeciwzakrzepowych ^[4].
  • W przypadku konieczności stosowania takiego skojarzenia wymagane jest monitorowanie.

Stosowanie w populacjach szczególnych

Ciąża

• Bezpieczeństwo stosowania w pierwszym trymestrze:
  • Brak zwiększonego ryzyka wad rozwojowych na podstawie analizy 3 186 ciąż ^[36]
• Ryzyko dla zdrowia matki:
  • Stosowanie SNRI w ostatnim miesiącu przed porodem wiązało się z nawet 2-krotnym wzrostem ryzyka krwotoku poporodowego, jednak nie można wykluczyć wpływu czynników zakłócających ^[37,38].
  • Powikłania nadciśnieniowe pojawiają się przede wszystkim po 20. tygodniu ciąży ^[39].
• Wpływ na noworodka:
  • Ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) zwiększone 1,83-krotnie; jeden przypadek przypada na 1 000 ekspozycji ^[40].
  • Przemijające powikłania, takie jak zespół słabej adaptacji noworodka, zgłaszano w przypadku ekspozycji w trzecim trymestrze ^[41].

Karmienie piersią

• Generalnie bezpieczna — niskie narażenie niemowlęcia (6,8 % dawki matki) ^[42].
• Może zmniejszać wskaźniki inicjacji karmienia piersią ^[43].
• Sporadyczne doniesienia o podwyższonym stężeniu prolaktyny/mlekotoku ^[44].

Niewydolność wątroby

• Deswenlafaksyna nie wymaga modyfikacji dawki w przypadku niewydolności wątroby.
• Maksymalna dawka 100 mg/dobę w przypadku umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności (Child-Pugh 7-15).
• Metabolizm leku przebiega niezależnie od funkcji wątroby.
  • Różni się to od wenlafaksyny i duloksetyny, wobec których obowiązują ograniczenia dawkowania wynikające z zaburzeń czynności wątroby ^[45].

Niewydolność nerek

• Łagodna (CLcr 60–89 mL/min):
  • Modyfikacja dawki nie jest wymagana.
• Umiarkowana (CLcr 30–59 mL/min):
  • Maksymalnie 50 mg/dobę.
• Ciężka (CLcr <30 mL/min) lub schyłkowa niewydolność nerek (ESRD): maksymalnie 25 mg/dobę lub 50 mg co drugi dzień.
• Związane z wiekiem pogorszenie czynności nerek samo w sobie nie wymaga modyfikacji dawki ^[45].

Osoby w podeszłym wieku

• Rutynowa modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Nazwy handlowe

• USA: Pristiq
• Kanada: Pristiq
• Inne kraje/regiony: Alfaxin, Andes, Bedremine, Butran, Calmax,
  Dalilah, Datizine, Davlex, Deller, D-fax, D-flaxene, Disin, Drosix, Dt
  xt, Dvpex, Elifor, Elifore, Enzude, Exlov, Exsira, Fapris, Faxidepres,
  Hapytab, Imense, Indefa, Irsyn, Ixium, Lafaxine, Lafaxtor, Lornox, Mdd,
  Mistic, Neo moor, Nevola, Newven, Nexvenla, Oraxine, Prenexa, Prestiq,
  Prismaven, Pristimood, Pristiq, Qrist, Resvelare, Rielafix, Rytmise,
  Scotiq, Seristiq, Sigven, Siclot, Styma, Vaxoban, Velasar, Veldex,
  Vellana, Vendep, Vendexla, Venadex, Vencontrol, Venlatrope, Venlife,
  Venlite, Venpower, Vensol, Ventab, Venz, Zodel, Zyven

Piśmiennictwo

1. Sampogna, G., Caraci, F., Carmassi, C., Dell’Osso, B., Ferrari, S., Martinotti, G., Sani, G., Serafini, G., Signorelli, M. S., & Fiorillo, A. (2023). Efficacy and tolerability of desvenlafaxine in the real-world treatment of patients with major depression: A narrative review and an expert opinion paper. Expert Opinion on Pharmacotherapy, 24(14), 1511–1525.

2. Colvard, M. D. (2014). Key differences between Venlafaxine XR and Desvenlafaxine: An analysis of pharmacokinetic and clinical data. Mental Health Clinician, 4(1), 35–39.

3. Blumberg, M. J., Vaccarino, S. R., & McInerney, S. J. (2020). Procognitive Effects of Antidepressants and Other Therapeutic Agents in Major Depressive Disorder: A Systematic Review. The Journal of Clinical Psychiatry, 81(4).

4. Food, U. S., & Administration, D. (2023). PRISTIQ (desvenlafaxine) Extended-Release Tablets Prescribing Information.

5. Puzantian, T., & Carlat, D. (2024). Medication Fact Book for Psychiatric Practice 7th Edition.

6. Lam, R. W., Kennedy, S. H., Adams, C., Bahji, A., Beaulieu, S., Bhat, V., Blier, P., Blumberger, D. M., Brietzke, E., Chakrabarty, T., Do, A., Frey, B. N., Giacobbe, P., Gratzer, D., Grigoriadis, S., Habert, J., Ishrat Husain, M., Ismail, Z., McGirr, A., … Milev, R. V. (2024). Canadian Network for Mood and Anxiety Treatments (CANMAT) 2023 Update on Clinical Guidelines for Management of Major Depressive Disorder in Adults: Réseau canadien pour les traitements de l’humeur et de l’anxiété (CANMAT) 2023 : Mise à jour des lignes directrices cliniques pour la prise en charge du trouble dépressif majeur chez les adultes. Can. J. Psychiatry, 69(9), 641–687.

7. Allam, M. A. (2023). Is the most really the best: A review for the most selective SSRI concept three decades later. European Psychiatry, 66(S1), S417–S417.

8. Clayton, A. H., Tourian, K. A., Focht, K., Hwang, E., Cheng, R.-F. J., & Thase, M. E. (2015). Desvenlafaxine 50 and 100 mg/d versus placebo for the treatment of major depressive disorder: A phase 4, randomized controlled trial. J. Clin. Psychiatry, 76(5), 562–569.

9. Bandelow, B., Allgulander, C., Baldwin, D. S., Costa, D. L. da C., Denys, D., Dilbaz, N., Domschke, K., Eriksson, E., Fineberg, N. A., Hättenschwiler, J., Hollander, E., Kaiya, H., Karavaeva, T., Kasper, S., Katzman, M., Kim, Y.-K., Inoue, T., Lim, L., Masdrakis, V., … Zohar, J. (2023). World Federation of Societies of Biological Psychiatry (WFSBP) guidelines for treatment of anxiety, obsessive-compulsive and posttraumatic stress disorders – Version 3. Part I: Anxiety disorders. World J. Biol. Psychiatry, 24(2), 79–117.

10. Kornstein, S. G., Guico-Pabia, C. J., & Fayyad, R. S. (2014). The effect of desvenlafaxine 50 mg/day on a subpopulation of anxious/depressed patients: A pooled analysis of seven randomized, placebo-controlled studies. Hum. Psychopharmacol., 29(5), 492–501.

11. Tourian, K. A., Jiang, Q., & Ninan, P. T. (2010). Analysis of the effect of desvenlafaxine on anxiety symptoms associated with major depressive disorder: Pooled data from 9 short-term, double-blind, placebo-controlled trials. CNS Spectr., 15(3), 187–193.

12. Min Lee, S., & Kyung Park, J. (2022). Desvenlafaxine extended-release in panic disorder: A retrospective chart review. Alpha Psychiatry, 23(3), 142–143.

13. Schnurr, P. P., Hamblen, J. L., Wolf, J., Coller, R., Collie, C., Fuller, M. A., Holtzheimer, P. E., Kelly, U., Lang, A. J., McGraw, K., Morganstein, J. C., Norman, S. B., Papke, K., Petrakis, I., Riggs, D., Sall, J. A., Shiner, B., Wiechers, I., & Kelber, M. S. (2024). The Management of Posttraumatic Stress Disorder and Acute Stress Disorder: Synopsis of the 2023 U.s. Department of Veterans Affairs and U.s. Department of Defense clinical practice guideline. Ann. Intern. Med., 177(3), 363–374.

14. Williams, T., Phillips, N. J., Stein, D. J., & Ipser, J. C. (2022). Pharmacotherapy for post traumatic stress disorder (PTSD). Cochrane Database Syst. Rev., 3, CD002795.

15. Hsiao, M.-C., & Liu, C.-Y. (2003). Effective open-label treatment of premenstrual dysphoric disorder with venlafaxine. Psychiatry and Clinical Neurosciences, 57(3), 317–321.

16. Cohen, L. S., Soares, C. N., Lyster, A., Cassano, P., Brandes, M., & Leblanc, G. A. (2004). Efficacy and Tolerability of Premenstrual Use of Venlafaxine (Flexible Dose) in the Treatment of Premenstrual Dysphoric Disorder. Journal of Clinical Psychopharmacology, 24(5), 540–543.

17. Green, L. J., Obrien, P., Panay, N., & Craig, M. (2017). Management of premenstrual syndrome. BJOG, 124, e73–e105.

18. Jespersen, C., Lauritsen, M. P., Frokjaer, V. G., & Schroll, J. B. (2024). Selective serotonin reuptake inhibitors for premenstrual syndrome and premenstrual dysphoric disorder. Cochrane Database Syst. Rev., 8(8), CD001396.

19. Kia, S., & Choy, E. (2017). Update on treatment guideline in fibromyalgia syndrome with focus on pharmacology. Biomedicines, 5(2), 20.

20. Nonhormonal management of menopause-associated vasomotor symptoms: 2015 position statement of The North American Menopause Society. (2015). Menopause, 22(11), 1155-72; quiz 1173-4.

21. Berhan, Y., & Berhan, A. (2014). Is desvenlafaxine effective and safe in the treatment of menopausal vasomotor symptoms? A meta-analysis and meta-regression of randomized double-blind controlled studies. Ethiop. J. Health Sci., 24(3), 209–218.

22. Sun, Z., Hao, Y., & Zhang, M. (2013). Efficacy and safety of desvenlafaxine treatment for hot flashes associated with menopause: A meta-analysis of randomized controlled trials. Gynecol. Obstet. Invest., 75(4), 255–262.

23. Oliva, V., Lippi, M., Paci, R., Del Fabro, L., Delvecchio, G., Brambilla, P., De Ronchi, D., Fanelli, G., & Serretti, A. (2021). Gastrointestinal side effects associated with antidepressant treatments in patients with major depressive disorder: A systematic review and meta-analysis. Progress in Neuro-Psychopharmacology and Biological Psychiatry, 109, 110266.

24. Kelly, K., Posternak, M., & Jonathan, E. A. (2008). Toward achieving optimal response: Understanding and managing antidepressant side effects. Dialogues in Clinical Neuroscience, 10(4), 409–418.

25. Demling, J., Beyer, S., & Kornhuber, J. (2010). To sweat or not to sweat? A hypothesis on the effects of venlafaxine and SSRIs. Medical Hypotheses, 74(1), 155–157.

26. Ghaleiha, A., Shahidi, K. M., Afzali, S., & Matinnia, N. (2013). Effect of terazosin on sweating in patients with major depressive disorder receiving sertraline: A randomized controlled trial. International Journal of Psychiatry in Clinical Practice, 17(1), 44–47.

27. Grootens, K. P. (2011). Oxybutynin for antidepressant-induced hyperhidrosis. The American Journal of Psychiatry, 168(3), 330–331.

28. Goldberg, J. F., & Ernst, C. L. (2018). Managing the Side Effects of Psychotropic Medications (2nd ed.). American Psychiatric Association Publishing.

29. Winter, J., Curtis, K., Hu, B., & Clayton, A. H. (2022). Sexual dysfunction with major depressive disorder and antidepressant treatments: Impact, assessment, and management. Expert Opinion on Drug Safety, 21(7), 913–930.

30. Montejo, A. L., Becker, J., Bueno, G., Fernández-Ovejero, R., Gallego, M. T., González, N., Juanes, A., Montejo, L., Pérez-Urdániz, A., Prieto, N., & Villegas, J. L. (2019). Frequency of Sexual Dysfunction in Patients Treated with Desvenlafaxine: A Prospective Naturalistic Study. Journal of Clinical Medicine, 8(5), 719.

31. Horowitz, M. A., Framer, A., Hengartner, M. P., Sørensen, A., & Taylor, D. (2023). Estimating Risk of Antidepressant Withdrawal from a Review of Published Data. CNS Drugs, 37(2), 143–157.

32. Lieberman, D. Z., & Massey, S. H. (2010). Desvenlafaxine in major depressive disorder: An evidence-based review of its place in therapy. Core Evidence, 4, 67.

33. Thase, M. E., Fayyad, R., Cheng, R. J., Guico-Pabia, C. J., Sporn, J., Boucher, M., & Tourian, K. A. (2015). Effects of desvenlafaxine on blood pressure in patients treated for major depressive disorder: A pooled analysis. Current Medical Research and Opinion, 31(4), 809–820.

34. Calvi, A., Fischetti, I., Verzicco, I., Belvederi Murri, M., Zanetidou, S., Volpi, R., Coghi, P., Tedeschi, S., Amore, M., & Cabassi, A. (2021). Antidepressant Drugs Effects on Blood Pressure. Frontiers in Cardiovascular Medicine, 8, 704281.

35. Gheysens, T., Van Den Eede, F., & De Picker, L. (2024). The risk of antidepressant-induced hyponatremia: A meta-analysis of antidepressant classes and compounds. European Psychiatry, 67(1), e20.

36. Lassen, D., Ennis, Z. N., & Damkier, P. (2016). First-Trimester Pregnancy Exposure to Venlafaxine or Duloxetine and Risk of Major Congenital Malformations: A Systematic Review. Basic & Clinical Pharmacology & Toxicology, 118(1), 32–36.

37. Hanley, G. E., Smolina, K., Mintzes, B., Oberlander, T. F., & Morgan, S. G. (2016). Postpartum Hemorrhage and Use of Serotonin Reuptake Inhibitor Antidepressants in Pregnancy. Obstetrics & Gynecology, 127(3), 553.

38. Palmsten, K., Huybrechts, K. F., Michels, K. B., Williams, P. L., Mogun, H., Setoguchi, S., & Hernández-Díaz, S. (2013). Antidepressant Use and Risk for Preeclampsia. Epidemiology (Cambridge, Mass.), 24(5), 682–691.

39. Newport, D. J., Hostetter, A. L., Juul, S. H., Porterfield, M. S., Knight, B. T., & Stowe, Z. N. (2016). Prenatal psychostimulant and antidepressant exposure and risk of hypertensive disorders of pregnancy. Journal of Clinical Psychiatry, 77(11), 1538–1545.

40. Masarwa, R., Bar-Oz, B., Gorelik, E., Reif, S., Perlman, A., & Matok, I. (2019). Prenatal exposure to selective serotonin reuptake inhibitors and serotonin norepinephrine reuptake inhibitors and risk for persistent pulmonary hypertension of the newborn: A systematic review, meta-analysis, and network meta-analysis. American Journal of Obstetrics and Gynecology, 220(1), 57–67.

41. Kieviet, N., Hoppenbrouwers, C., Dolman, K. M., Berkhof, J., Wennink, H., & Honig, A. (2015). Risk factors for poor neonatal adaptation after exposure to antidepressants in utero. Acta Paediatrica (Oslo, Norway: 1992), 104(4), 384–391.

42. Desvenlafaxine. (2006). In Drugs and Lactation Database (LactMed). National Institute of Child Health and Human Development.

43. Grzeskowiak, L. E., Saha, M. R., Nordeng, H., Ystrom, E., & Amir, L. H. (2022). Perinatal antidepressant use and breastfeeding outcomes: Findings from the Norwegian Mother, Father and Child Cohort Study. Acta Obstetricia Et Gynecologica Scandinavica, 101(3), 344.

44. Tourian, K. A., Pitrosky, B., Padmanabhan, S. K., & Rosas, G. R. (2011). A 10-Month, Open-Label Evaluation of Desvenlafaxine in Outpatients With Major Depressive Disorder. The Primary Care Companion to CNS Disorders, 13(2), PCC.10m00977.

45. Nichols, A. I., Tourian, K. A., Tse, S. Y., & Paul, J. (2010). Desvenlafaxine for major depressive disorder: Incremental clinical benefits from a second-generation serotonin–norepinephrine reuptake inhibitor. Expert Opinion on Drug Metabolism & Toxicology, 6(12), 1565–1574.